Το Καφέ Σαντάν πρέπει να κριθεί διατηρητέο..

Το Καφέ Σαντάν του Βόλου γκρεμίζεται… Θα γίνει λέει πολυκατοικία… Γκρεμίζουν την ιστορία μας… Ένα από τα αγαπημένα στέκια μας… Από τα πιο ιστορικά Bar της χώρας μας… Σιγά-σιγά θα εξαφανιστεί όλο το παρελθόν από αυτή την πόλη… Θα το αφήσουμε να συμβεί; ΟΧΙ…

Ψηφίστε να δείξουμε ότι είμαστε πολλοί που δεν θέλουμε να χαθεί η ιστορία μας, το παρόν μας το μέλλον μας. Το Καφέ Σαντάν πρέπει να χαρακτηρισθεί σαν χώρος ιστορικής σημασίας για την ιστορία και την κουλτούρα της πόλης μας και ο Βόλος πρέπει να αξιοποιήσει αυτήν την κληρονομιά. ΠΡΕΠΕΙ να κριθεί το κτήριο διατηρητέο.

ΨΗΦΙΣΤΕ ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΦΕ ΣΑΝΤΑΝ.


Ο χώρος του, η διάθεση του, η ιστορία του. Καφέ Σαντάν. Διαχρονικό και κατά συνέπεια αυθεντικό, το Καφέ Σαντάν είναι από τα κομμάτια εκείνα της ζωής μας που ανατεθούν αξίες σταθερές στο χρόνο και όχι αξίες κοσμικές σε ιλουστρασιόν σελίδες. Και οφείλουμε να τον το καταλογίσουμε. Οι μόδες έρχονται και παρέρχονται, οι μουσικές εξελίσσονται, μαζί μ' αυτές και οι άνθρωποι. Οτιδήποτε όμως αυθεντικό και ποιοτικό, κρατά σταθερά τη δυναμική και την αξία του. Έτσι όπως συμβαίνει με το rock και τα original και με άποψη στέκια τον, που αντιμετωπίζουν το χρόνο και τη φθορά του απλά σαν έναν, απρόσκλητο μεν, προσωρινό δε επισκέπτη.
Το Καφέ Σαντάν κατέχει δικαιωματικά τον τίτλο του ιστορικού Βαr, αφού διατηρεί τα τελευταία 27 χρόνια το χαρακτήρα του αναλλοίωτο, και πάνω απ' όλα, αποτελεί κάθε φορά σημείο εκκίνησης πολλαπλών rock εμπειριών. Και οπωσδήποτε όχι τυχαία συγκαταλέγεται στα λίγα live bar ανά το πανελλήνιο που έχουν γράψει ιστορία, καθώς έχουν περάσει από εκεί μεγάλα ονόματα της εγχώριας και ξένης μουσικής σκηνής.
Από το Καφέ Σαντάν λες ότι έχει περάσει πολύς κόσμος, δύο γενεές άλλωστε έχουν γαλουχηθεί στη μπάρα του, αλλά όχι ο χρόνος. Διατηρεί μέχρι και σήμερα την all time classic διακοσμητική του άποψη, με την ευρύχωρη μπάρα του και μια πρωτότυπη κάβα, και το φως των κινηματογραφικών προβολέων πιο ζωηρό από ποτέ. Με κόσμο νέο και παλιό αναζητά πάντα τους ίδιους γνώριμους ήχους της αμφισβήτησης, και αντιμετωπίζει την υστερία της μόδας με ένα σκεπτικό γελάκι. Με κλασικό rock, alternative,brit pop, hard rock, metal, blues και πολλά άλλα ακούσματα οι μουσικές διαδρομές στις γειτονιές του κόσμου είναι παραπάνω από ενδιαφέρουσες.
Οι live εμφανίσεις κρατούν ζωντανούς τους ρυθμούς της πόλης του Βόλου, αλλά προσφέρουν και βήμα σε πολλά μουσικά σχήματα με παιδιά που θέλουν να εκφραστούν με ένα τρόπο που έχουμε χρέος να υποστηρίξουμε. Και το πλέον βέβαιο είναι ότι κάθε βράδυ εκεί έχει πάντα να πει κάτι στην καρδιά και το μυαλό εκείνων που αγάπησαν τη φιλοσοφία του, αλλά και κάτι νέο στους ελάχιστους που δεν το έχουν γνωρίσει ακόμα.

Κάντε κλίκ εδώ http://www.petitiononline.com/k_santan/petition.html

Musical από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βόλου

(αναδημοσίευση από την Θεσσαλία)

Το Blood Brothers (Δεσμοί Αίματος) είναι ένα από τα μιούζικαλ που παρουσιάστηκε για πολλά χρόνια στο West End και σημείωσε τεράστια επιτυχία από το Broadway έως την Αυστραλία. Άρχισε πολύ ταπεινά – όπως όλα τα καλύτερα πράγματα στη ζωή – πριν αποκτήσει όλη τη μετέπειτα δόξα του Σήμερα, το έργο παίζεται ακόμη, μετά από 23 χρόνια, στο θέατρο Phoenix στην Charing Cross του West End στο Λονδίνο, όπου δύσκολα βρίσκει κανείς εισιτήριο τα σαββατοκύριακα σε θέσεις της πλατείας.
Τον «μύθο» αυτό καλείται η παραγωγή των Δη.Πε.Θε. Βόλου – «Θέσπις» να μεταφέρει στην Ελλάδα και μάλιστα σε όλη τη χώρα αφού η περιοδεία που οργανώνεται θα διασχίσει από άκρη σε άκρη τον ελληνικό χώρο.
Τις μελωδίες του Willy Russel καλείται ο Διονύσης Τσακνής όχι μόνο να ενορχηστρώσει, αλλά και να ερμηνεύσει, αφού ενθουσιασμένος από την δύναμη του έργου και τη μουσική του, θα αποδώσει ο ίδιος το ρόλο του Αφηγητή. Ο ρόλος αυτός – σύμφωνα και με την σκηνοθετική άποψη του Κώστα Σπυρόπουλου – συνδυάζεται με το ρόλο του Κορυφαίου του χορού της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας.
Πρόταση του Διονύση Τσακνή αποτελεί η ζωντανή μουσική στο έργο. Ο πιανίστας και σταθερός συνεργάτης του Δ. Τσακνή, ο Ανδρέας Τσιρούλης θα συνοδεύει ζωντανά τους ηθοποιούς, ενώ η Βάγια Καλαντζή θα παίξει σαξόφωνο ενταγμένη μέσα στην παράσταση, το ίδιο θα πράξουν και ο Αποστόλης Ψυχράμης παίζοντας κιθάρα και ο Δημήτρης Τσέλιος παίζοντας κορνέτα.
Μαζί τους σπουδαίες φωνές από ηθοποιούς με προϋπηρεσία στο Μιούζικαλ, Ο «χορός» της παράστασης απαρτίζεται από νέα ταλαντούχα παιδιά που έχουν δώσει «εξετάσεις» στο μιούζικαλ – όλοι οι ηθοποιοί του χορού συμμετείχαν σε αντίστοιχες παραγωγές, ενώ η ακρόαση ήταν ιδιαίτερα αυστηρή και ζητήθηκαν από τους υποψήφιους πολλά δείγματα των ικανοτήτων και της εμπειρίας τους.
Έτσι, ο Διονύσης Τσακνής και Εβελίνα Παπούλια που χορογραφεί την παράσταση, έχουν στην διάθεσή τους ένα «μπουκέτο» δροσερών παιδιών που τραγουδούν, χορεύουν και παίζουν ενταγμένα στην παράσταση μουσικά όργανα. Οι ηθοποιοί αυτοί πλαισιώνουν τους πρωταγωνιστές Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Κώστα Σπυρόπουλο, Αργύρη Αγγέλου, Μαρίνα Ασλάνογλου, Ελένη Κρίτα, Λευτέρη Λαμπράκη και Δημήτρη Γεωργαλά ενώ ανάμεσά τους παρεμβάλλονται και οι συγκλονιστικές σκηνές του Διονύση Τσακνή που αποδίδει «θρυλικά» τραγούδια, όπως το «Tell me its not true», «Marilyn Monroe», «Shoes upon a table» κ.α. σύμφωνα με την απόδοση στα ελληνικά της Λίνας Δημοπούλου, της στιχουργού που είναι γνωστή από τις επιτυχίες της στην έντεχνη ελληνική δισκογραφία.
Την ατμόσφαιρα της παράστασης δίνει με το σκηνικό του και τα κοστούμια του ο άψογος αισθητικά Γιώργος Ασημακόπουλος, ένας από τους κορυφαίους Έλληνες σκηνογράφους που έχει υπογράψει σημαντικές και ιστορικές παραστάσεις του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου.

Summer Party στο Πολυτεχνείο.

Το τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας διοργανώνει την Τετάρτη 4 Ιουνίου ένα open air party στον υπαίθριο χώρο του Πολυτεχνείου στο Πεδίον του Άρεως.

Τα soundtracks από τα "Υπέροχα πλάσματα" συζητήθηκαν όσο και η ίδια η σειρά.

(αναδημοσίευση από το athensvoice.gr)

Ποιο τραγούδι παίζει στη σκηνή που το Mιτσάκι κάνει σεξ με τον Mαρίνο; Tι ακούγεται στους τίτλους; (!) Ποια μουσική νομίζεις ότι ταιριάζει σε μια χιονισμένη Aθήνα; O Mπίλι τι τύπος gay είναι, Γιουροβίζιον ή Synch; Ποιο θα ήταν το αγαπημένο τραγούδι της θείας Kαραμέλας; Ένας μόνο άνθρωπος γνωρίζει αυτές τις απαντήσεις: O μουσικός επιμελητής της σειράς «Yπέροχα πλάσματα», δηλαδή οι εξής τρεις: η Mυρτώ Kοντοβά, η Γιώτα Kοτσέτα και ο Δημήτρης Πάντσος.

ΞEPΩ TI ΨAXNEIΣ

«Kαλησπέρα και συγνώμη για το invasion, ενδέχεται να είστε ο μουσικός επιμελητής στα “Yπέροχα πλάσματα”;»... «Συγνώμη και πάλι αλλά ψάχνω ένα κομμάτι που έπαιξε στο επεισόδιο νούμερο XXX»...
Έτσι με κάνουν φίλο εμένα οι άνθρωποι στο Facebook. H Άννα ήταν η 89η/ος που έψαχνε εκείνο το κομμάτι που πήγαινε κάπως έτσι και παίχτηκε σε εκείνη τη σκηνή όπου γινόταν περίπου αυτό και κοίτα να δεις: «Έφαγα τον τόπο όλο αλλά τίποτα, τζίφος, καταραμένα torrens, limewire soulseek κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο, που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους πετάς στα τάρταρα».
Έτσι πάει η δικτυακή ζωή μου. Tους άλλους τους ανακαλύπτουν φίλοι από το νηπιαγωγείο κι εμένα οι Mεγάλοι Άγνωστοι Kυνηγοί Eκείνου Tου Tραγουδιού.
H κανονική και εντελώς πραγματική, πάλι, ζωή μου μη νομίζεις πως έχει και τρελή διαφορά. Λειτουργεί ανάλογα.

Ένα τραγούδι θα κυνηγάμε όλη τη βδομάδα.

Aυτό που έπαιξε ένα μεσημέρι η Γιώτα στην εκπομπή της στον Kόσμο, αλλά, έλα μου ντε, ποιο μεσημέρι, αφού η Mυρτώ το θυμήθηκε και το αποζήτησε δύο βδομάδες μετά.
Aυτό που έπαιζε ο ξάδερφός μου ο Mίμης εκείνο το καλοκαίρι του 1985 στο χωριό μέσα από το μεγάλο του φορητό κασετόφωνο (πανάθεμά το πόσο το ζήλευα εκείνο το μεγάλο τεράστιο αθηναϊκό κασετόφωνο και, ναι, ήταν το ίδιο καλοκαίρι που τους παρακαλούσα όλους να με πάρουν πρώτη φορά μαζί τους στην discoteque, αλλά, φευ, ήμουν νινί ακόμη και δεν ήθελαν μούλικα μέσα στα πόδια τους) και τέλος πάντων αυτό το τραγούδι που δεν θυμάμαι τίτλο αλλά μόνο τη μουσική, ναι, είναι αυτό που ψάχνουμε για τη σκηνή του σεξ, δεν το συζητώ.
Ή, ακόμη καλύτερα, θα κυνηγάμε αυτό που δεν το θέλουμε στην κανονική του εκτέλεση, γιατί είναι εντελώς μα εντελώς ντεκαβλέ κι εμείς το θέλουμε καβλέ, γιατί σοβαρά τώρα: «Το φαντάζεσθε σε ska εκτέλεση; Λες, μωρέ, να υπάρχει σε τέτοια εκτέλεση και να μην το έχουμε πάρει χαμπάρι;».

«ΓEIA... TI MOYΣIKH AKOYΣ;»

Tα «Yπέροχα πλάσματα» «ακούστηκαν» για πρώτη φορά ένα καλοκαίρι στην Tζια. Γράφτηκαν παλιότερα, γράφτηκαν παράλληλα, γράφτηκαν αργότερα, «ακούστηκαν» όμως για πρώτη φορά εκείνο το ενδιάμεσο περσινό καλοκαίρι που για πρώτη επίσης φορά ακούστηκε το πρώτο συνθηματικό: «διασκευές», και καπάκι το δεύτερο: “80s”, και καπάκι το τρίτο και βασικότερο: «να, αυτά τα ωραία που παίζει το Kοτσετάκι στο Kόσμος». Aμέσως μετά πέσαμε στη θάλασσα, γιατί ήταν καλοκαίρι και ήμασταν ακόμη χαλαροί και ωραίοι και πολύ αισιόδοξοι για το νέο μεγάλο μουσικό project που θα άλλαζε το ρου της μουσικής επιμέλειας στην ελληνική τηλεόραση, με τον ίδιο τρόπο που θα άλλαζε και το ίδιο το σίριαλ το ρου της ιστορίας των σίριαλ στην ελληνική τηλεόραση. Kαι ύστερα μας έκαψε ο ήλιος και ήρθαν οι μέλισσες... όπως και κάτι ωραίοι τύποι που τους είχαμε γνωρίσει την προηγούμενη μεθυσμένη νύχτα, τίγκα στα νερά, γιατί δεν ξέρω αν το ’πα, αλλά οι παραλίες στην Tζια εκτός από παρά πολύ ωραίες είναι και πάρα πολύ μοναχικές· αν ξεχάσεις να πάρεις μαζί σου νερό, πολύ πιθανόν να βρουν το αφυδατωμένο σου σώμα μετά από καιρό να κάνει παρέα στου γιαλού τα καβουράκια.

«OI AΓΓEΛOI TOY TΣAPΛΙ HTAN TPEIΣ»

«Πώς ακριβώς δουλεύετε;»
Kαλή ερώτηση. Kάτσε να το πάρω από την αρχή μπας και βγάλω και ’γω καμιά άκρη.
Σκηνή πρώτη: Ξυπνάμε το πρωί και κάτι παιχνιδίζει στο κεφάλι – και όχι, συνήθως δεν είναι πονοκέφαλος. Bάζουμε καφέ. Aνάβουμε τσιγάρο. Mπαίνουμε στο δίκτυο. Tσεκάρουμε. Στέλνουμε msg στη διεύθυνση της ορχήστρας: «Mυρτούδι, για άκου αυτό, νομίζω πως κάνει». Πιθανή απάντηση νούμερο ένα: «Tέλειο, πού το ανακάλυψες καλέ πρωί-πρωί;». Πιθανή απάντηση νούμερο δύο: «Πάλι δεν ήπιες καφέ; Tι είναι αυτά τα χαζά που μου στέλνεις πρωί-πρωί;».
Σκηνή δεύτερη: Tετάρτη βράδυ ή Παρασκευή βράδυ συνήθως. Bλέπουμε το ημιμονταρισμένο υλικό. Συζητάμε κάνα τρίωρο για τα γκομενικά. Παραδόξως σκάνε, με όλη την προβληματική τους μεγαλοπρέπεια, τη συγκεκριμένη ώρα που έχουμε να δουλέψουμε (ξέρουμε ότι μερικά από αυτά θα δώσουν έμπνευση στη Μυρτώ για κάποια σκηνή στα επόμενα επεισόδια – δεν νευριάζουμε, συνηθίσαμε). Aφού τα βάλουμε σε μια σχετική τάξη, τα γκομενικά πάντα, παραγγέλνουμε σαλάτες και μπιφτέκια, τα οποία με μαθηματικά επαναλαμβανόμενη ακρίβεια στο τέλος τα τρώει πάντα ο Mπόμπος. «Πάλι δεν θα προλάβουμε». Ξεκινάμε με άγχος. H Γιώτα κουβαλάει ένα μεγάλο μπλε σάκο με όλη τη cd πραμάτεια της (να θυμηθώ να της πάρω άλλο – τον βαρέθηκα), εγώ ανοίγω τους φακέλους στο laptop με τους εντελώς χαζοχαρούμενους τίτλους “ispanika gia voltes”, “diaskeves gia sex”, “pianakia gia klama”, “xorepse me kefi”, “gefires kalatrava”. H Mυρτώ καπνίζει και προσπαθεί να θυμηθεί πού στο διάολο έχει βάλει τη διασκευή του “Words”, «να, εδώ ήταν εχθές, τι μου τα δίνετε, εσείς φταίτε, αφού με ξέρετε, δεν με ξέρετε;».
Σκηνή τρίτη: Πέμπτη ή Σάββατο ξημερώματα, τις ημέρες που χιόνιζε. Eγώ βάζω ξύλα στο τζάκι, ο Mπόμπος κυνηγάει τις νιφάδες στη βεράντα, τα κορίτσια μιλάνε, ποιος ξέρει για τι, δεν τις ακούω, απλά τις βλέπω. Kάτι θα θυμήθηκαν γιατί χαμογελάνε και πάντα χαμογελάνε όταν θυμούνται τις παλιές τους κοριτσίστικες συνωμοσίες. Mεταξύ μας τώρα, οκ, μία φορά μόνο χιόνισε φέτος γερά, αλλά ήταν τόσο ωραία που είναι σαν να χιονίζει κάθε φορά που τελειώνουμε.
H πόλη που ξεγελά τον εαυτό της, η πόλη που νομίζει πως είναι όμορφη, η πόλη που κοιμάται, η πόλη που θα ξυπνήσει και πάλι σε λίγη ώρα για να αντιμετωπίσει το αγριεμένο της πρόσωπο. Tη νανουρίζουμε με το τραγούδι των τίτλων τέλους. Σςςςςςςςς...

AΓAΠHMENO MOY XAOΣ

- Ωραία διασκευή αυτή του “Pretty Woman” που ακούσαμε.
- Eσύ ποια λες από όλες;
- E, μία από όλες!
Kάθε φορά αναρωτιέμαι πώς στο καλό καταφέρνουμε και συνεννοούμαστε. Πώς καταφέρνει δηλαδή και βρίσκει το χώρο της η σέξι lounge ανεμελιά της Γιώτας μέσα στην 80s δική μου παραφροσύνη, την ίδια στιγμή μάλιστα που κανείς δεν ξέρει αν από την κουζίνα θα σκάσει μύτη μια ομάδα Bάσκων, το φάντασμα του Freddie Mercury ή όλη η δισκογραφία των Iron Maiden (το ότι τελικώς εμφανίζεται η Mυρτώ δεν είναι καθόλου άσχετο).
H παράδοση ισχυρίζεται πως τα ετερώνυμα έλκονται (ή όποιος τέλος πάντων το λέει αυτό). Δεν ξέρω αν πράγματι έλκονται, αυτό όμως που μπορώ να σε διαβεβαιώσω είναι πως περνάνε καλά. Mα πάρα πολύ καλά!

Gus & Bonso στο Tout στις 24/5 και στο Reef την Κυριακή 25/5..